Verhuizing

 

Sinds die tweepotige lamlummel hier geen berichtjes meer plaatst, kan ik ook niets meer plaatsen. Na lang zeuren mag ik eindelijk ergens anders verder gaan. Ergens waar ik geen hulp bij nodig heb. Of beter gezegd, iets voor mijzelf waar die tweepotige betweter niets over te zeggen heeft.
Natuurlijk moet ik wel uitkijken waar ik over schrijf, want die tweepotige lezert leest mee met wat ik neerpoot en ik wil wel mijn dagelijkse dosis kriebels van hem krijgen. En eten natuurlijk. En dat hij mijn toilet netjes schoon houd, zodat ik lekker wild en ruw mijn geur daar achter kan laten.

Ik heb nu mijn eigen Facebook!!

(klik op het plaatje om naar mijn Facebook te gaan)

En ik nodig iedere lezer uit om vrienden met mij te worden. Ik wil die tweepotige malloot laten zien dat ik veel meer vrienden als hem kan krijgen.
En het is altijd leuk om reacties te lezen en te beantwoorden.
Dus, kom op! Word een vriendje van mij en volg mijn belevenissen en bekijk de foto’s.

Vreemde zaken . . .

 

 

Opeens had die tweepotige bouwvakker de geest te pakken en begon in de huiskamer dingen te verbouwen. Niet dat ik het erg vind, want dan zijn er altijd wel weer leuke speeltjes voor mij te vinden om mee te spelen. En ik heb veel kunnen spelen . . .
Gelukkig heeft die tweepotige fotograaf er een paar foto’s van genomen, zodat ik aan jullie kan laten zien wat hij gemaakt heeft.

Zo was het . . .

 

 

En zo is het nu . . .

 

Mooi, hè?
Hij kan er wel wat van . . .

Maar hij kan ook veel stof maken tijdens het verbouwen. Ik heb nog nooit zo vaak mijn pootzooltjes moeten wassen als in de laatste paar dagen. Niet te geloven, wat een vieze stoftroep. Elke keer als ik een nieuw speeltje ging halen, had ik weer vier vieze pootzooltjes. En dan kon ik na het spelen, of wanneer die tweepotige pikkert het afgepakt had, weer mijn pootzooltjes gaan wassen.
Ik heb nog die vieze smaak in mijn poezelig bekje zitten . . .

Gelukkig maakt die tweepotige eenmansschoonmaakploeg het ook weer schoon. En dat betekend dat mijn geliefde klimpaal weer voor even gaat verhuizen. Dan zet hij hem altijd op de tafel.
En juist vandaag, nu ik heel erg moe ben van het vele spelen en pootzooltjes wasseen, had ik besloten om lekker te gaan luieren bovenop mijn klimpaal.
Ik heb mij er niet van weerhouden en ben er gewoon bovenop gaan liggen. Die tweepotige dweilert heeft mooi pech . . .

 

En wat nog erger is . . .

Die tweepotige voederaar heeft op de plank onder de ramen een bakje neergezet. Een bakje met iets erin wat Scary wel erg lekker leek, want hij ging al snel tegen de plank aan staan met zijn vieze voorpootjes.

 

Uiteraard kon ik dat niet goed vinden en begon loeihard te kwelen dat Scary daar weg moest. Dat hij terug moest naar zijn plekje achter de bank.
Oké, tegenwoordig is het op de bank in plaats van er achter, maar goed . . .
Maar wat denken jullie? Scary was totaal niet onder de indruk van mijn gekweel en ging gewoon door.
En het rook waarschijnlijk zo lekker dat Scary op de plank onder het raam ging staan . . .



 

Zo te horen aan het gesmak van Scary, zit er in dat bakje een beetje van mijn brokjes. Ik word nu nog bozer en ga nog harder kwelen. Volgens die tweepotige luilebal was ik aan het krijsen. Het kon mij niks schelen, maar ik moet er iets aan doen als Scary van de bank af is en mijn brokjes zit op te smikkelen.

Als een bezetene ben ik van mijn rustplekje boven op de klimpaal afgesprongen en ben via de bank boven op de plank gesprongen. Natuurlijk heb ik wel even gewacht tot Scary van de plank af was, want ik heb geen zin om een oranje tennisbal tegen mijn tere bipsje aan te krijgen.
Dat was eens, maar nooit weer.



 

Vanaf de plank heb ik nog even flink tegen Scary zitten kwelen dat hij nooit meer op de plank mag komen. Dat het MIJN plank is en dat het MIJN eten is.
Niet dat het echt indruk gemaakt heeft, want onderwijl dat ik dit zit te typen, hoor ik Scary alweer smakken  . . .

Waar gaat dat heen in deze kattenwereld . . .

PS: Als je op een foto klikt, zie je hem wat groter.

Lief, hè?

Soms kunnen we ook heel lief dicht bij elkaar liggen. Als die malloot van een Skreewert zich maar gedraagt.

 

 

En als hij zich gedraagt, mag hij van mij op mijn bank liggen en van Mikey op zijn kussen.
Maar ik hou wel het overzicht!

 

 

 

Een nieuw speeltje

De tweepotige slungels hebben een nieuw speeltje voor mij gekocht.

Ik snap alleen niet waarom ze een kat gebruiken die op Scary lijkt. Ik ben toch veel knapper dan die grijze muis?

De tweepotige krachtpatser heeft hem voor mij in elkaar gezet . . .

 

En dit is het nieuwe speeltje . . .

 

 

Mijn onderzoek kan gaan beginnen . . .



 

Van alle kanten moest ik het nieuwe speeltje bekijken . . .

 

Ook de speeltjes die er aan hangen moeten getest worden . . .

 

En de tweepotige zot dacht dat hij mij moest lokken met andere speeltjes . . .

Dat was compleet overbodig, want ik heb mijn plekje gevonden. Uren kan ik hier liggen luieren.

 

 

Zien jullie dat half kapotte balletje onder mijn lief bipsje hangen? Die heb ik niet gesloopt, dat heeft Scary gedaan. Dat komt er nu van dat die tweepotig geval mij naar boven stuurt als hij gaat slapen. Dan kan ik mijn spullen niet verdedigen tegen de sloper die Scary heet.

 

 



De schrokop

Kijk . . .  het is niet zo dat ik nu vriendschap met Scary heb gesloten, maar verdorie . . . ik mag toch wel op MIJN kussen van Mikey liggen?

 

 

Eigenlijk ben ik een hele lieve softie, hoor. Scary mag steeds meer van mij en ik doe steeds liever tegen Scary. Onderlaatst zaten we bijna met de neuzen tegen elkaar op de rugleuning van de bank.
En ik deed helemaal niks!!
Ik deed heel lief tegen Scary!!

Dat komt misschien ook wel omdat ik het zat ben om altijd met een beschadigde neus rond te lopen. Altijd zit er wel een kras of een haal op mijn neus. Een rode streep over mijn poezelig reukorgaantje. En ik moet er voor zorgen dat ik geen beschadigingen heb voor als mijn grote liefde, tante Jannie, komt. Ik heb geen idee wanneer ze komt, maar ik moet er dan wel op mijn poesbest uitzien.

En weet je? Het lukt me nauwelijks meer om Scary ergens beschadigingen te geven. Jah, zijn haren vliegen wel in de rondte, maar hij heeft nergens een kras, haal, of korstjes zitten.
Zelfs op mijn oor zit een klein korstje!!
En ik oefen nog wel veel op Mikey. Maar Mikey is mijn vriend en dan gebruik ik mijn mooie nageltjes niet.

Trouwens . . . het lijkt wel of Scary steeds minder bang word voor mijn geweldige torso, lieve kop en scherpe nageltjes. Hij rent zelfs achter mij aan tot op de rand van de bank en dan voel ik dat hij mij nog op mijn lieve bipsje mept ook.
En soms moet ik er wel een beetje om lachen ook . . .
Het gebeurd wel eens dat Scary te veel vaart heeft, omdat ik zo ontzettend snel ben, en dan tuimelt hij van de bank af en weet hij niet hoe vlug hij weer terug op de bank moet komen.
Dus ergens is hij toch nog wel bang voor mijn gespierde torso, mijn kwaadkijkende ogen en mijn grote klauwen.

Ik wilde eens goed met Mikey praten. Ik wilde wel eens weten waarom hij mij niet helpt om Scary zijn plek achter de bank te wijzen en toen die twee tweepotige kriebelaars even wegwaren, vroeg ik Mikey of hij een hapje mee wilde eten. Mikey zei natuurlijk geen nee, maar die lummel eet niet een paar brokjes . . .
Hij vreet in een paar seconden de hele bak leeg!!
En tussen het smakken door zei Mikey dat hij mij niet helpt omdat Scary vaak vlak boven hem ligt op de bank en hij de beschadigingen bij mij ziet en dat hij dat niet wilt hebben. Dus doet hij maar een beetje lief tegen Scary. De lummel!!

Een gesprek van niks en een lege voerbak . . .
Als ik jullie was zou ik Mikey nooit te eten vragen, want hij schrokt alles in één keer naar binnen.
Nou ja . . . dan kan Scary ook niks eten als ik even lekker lig te slapen.
Tenminste . . . als die tweepotige voerbakvuller de voerbak leeg laat.
Maar dat zal wel weer niet . . .
***ZUCHT ***

Alle muizenvallen-op-een-stokje . . . Alweer een foto

Voordat jullie de foto gaan bekijken wil ik er even iets over vertellen.
Jullie weten dat het mijn taak is om Scary op zijn plek achter de bank te wijzen. En dat is mijn taak geworden om dat die tweepotige slungel er niets van zegt. Het lijkt wel of hij Scary aanmoedigt om achter de bank vandaan te komen.
Maar Scary is erg hardleers, ik heb er echt een dagtaak -zelfs ’s nachts- aan, want hij blijft maar op de bank klimmen en klauteren. Zo lief als ik ben, ben ik dat maar goed gaan vinden. Al wijs ik ook nu nog af en toe op zijn plek achter de bank, ik kan het niet meer laten.

Maar ja, nu ik het goed vind dat Scary op de rugleuning van de bank ligt, mis ik eigenlijk wel mijn heerlijke kussen op de bank om op te liggen. En voordat Mikey hem helemaal stuk gaat liggen, wil ik er ook af en toe op liggen.
Met de meest vriendelijke stem die ik heb, maak ik Scary duidelijk dat ik niet op de bank kom om hem weg te jagen, maar om op mijn heerlijke kussen te gaan liggen. Gelukkig begrijpt Scary mij en blijft hij liggen waar hij ligt.
Ik zoek het lekkerste plekje op het kussen op en ga daar heerlijk liggen. Maar het duurt niet lang of ik word weer gestoord. Niet door Scary, hij weet dat hij mij met rust moet laten, want anders laat ik hem alle hoeken achter de bank zien. Nee, Mikey vind het nodig om ook op mijn kussen te willen liggen.
Aangezien ik de allerliefste kater ter wereld ben, vind ik goed dat Mikey er ook bij komt liggen.

En dan liggen we nog geen vijf minuten en dan hoor ik herrie in de huiskamer. Ik doe mijn oogjes open en zie die tweepotige mislukte fotograaf weer zijn fototoestel in zijn handen hebben.
Nee, hè . . . weer een foto. Houd die tweepotige baardaap nu nooit eens op?

Om te laten merken dat ik het er niet mee eens was, heb ik na de foto Scary en Mikey weggejaagd. Had ik lekker de bank weer voor mij alleen.
Ik mag dan wel de allerliefste kater ter wereld zijn, maar er zijn wel grenzen aan mijn liefdadigheid.

IEKSSS . . . Wat doe ik nou?

Het ochtendritueel begint. Ik hoor dat de wekker van de grote baas afloopt en dan duurt het nog maar heel even voor alles weer beneden komt. Voor mij is het een signaal om weer even achter de bank te gaan zitten, veilig voor de streken van Skreewert.
Zoals altijd zie ik eerst Skreewert voorbij denderen als ik om het hoekje van de bank kijk. Hij kijkt mij even aan en springt dan op de tafel om te gaan eten.
Dan zie ik Mikey komen. Die rent als een sneltrein naar het luikje om naar buiten te gaan.
Daarna komt pas de grote baas. Hij kijkt even om het hoekje van de bank en als hij mij ziet zitten, waar ik wel voor zorg dat hij mij ziet, krijg ik mijn eerste kriebels van de dag. Daarna gaat hij de badkamer in om naar het toilet te gaan en andere dingen te doen.

En toen ging het fout . . .
Ik was nog zo aan het nagenieten van de kriebels op mijn koppie, dat ik zomaar, zonder er bij na te denken, naar de tafel liep. Even dacht ik er nog aan om op de tafel te springen, ik stond er al helemaal klaar voor, maar toen bedacht ik me dat Skreewert ook binnen was en zat te eten. Ik hoorde hem de brokjes kauwen.

Snel deed ik een paar stapjes naar voren, zodat ik onder de tafel zat en Skreewert mij niet kon zien. Ik was net op tijd, want ik hoorde Skreewert niet meer eten. Ik hoorde hem wel op de tafel heen en weer lopen. Ik hoop niet dat hij op de grond springt en mij dan ziet zitten.
Ik ben niet bang voor hem, maar het is nog te vroeg om een pootgemeen met Skreewert te hebben.

Ik weet even niet wat ik doen moet. Het liefst zou ik weer naar mijn veilige plekje achter de bank willen, maar dan moet ik de kamer door en ziet Skreewert mij zeker.
Ik kan ook naar mijn veilige plekje achter het gordijn, maar dan kan de grote baas niet bij mij komen en krijg ik geen kriebels. En die wil ik wel heel erg graag.
Ik weet zeker dat ik niet hier kan blijven zitten, want als Skreewert van de tafel af komt, en dat gaat zeker gebeuren, dan zijn de kattenbrokken gaar en dansen er geen muizen op tafel.

Voor de zekerheid besluit ik om toch maar achter het gordijn te gaan zitten en dan kan ik op mijn gemak bekijken wat ik ga doen. Als Skreewert rustig ligt te slapen, kan ik altijd nog naar mijn veilige plek achter de bank rennen.

Ik verzet een paar voorzichtige stappen richting het gordijn en kom net onder tafel vandaan als Skreewert op de grond springt. Hij had mij nog niet gezien en ik stond nu vlak achter hem. In een reflex geef ik hem een paar ferme tikken op zijn kattenkont en ren dan snel naar mijn veilige plek achter de bank. Ik draai mij gelijk weer om en gluur om de hoek van de bank waar Skreewert is.
Skreewert staat nog steeds op de plek waar hij terecht kwam toen hij van de tafel sprong, alleen stond hij nu andersom. Hij keek verdwaasd in de rondte, maar zag mij nergens. Volgens mij had hij niet eens in de gaten dat ik vlak achter hem stond toen hij van de tafel sprong.
Des te beter.

Nu zit ik weer op mijn veilige plek achter de bank. En kan ik lekker liggen op de rugleuning van de bank. En krijg ik heerlijke kriebels als de grote baas langs loopt.
Wat is het leven toch goed eigenlijk . . .

Twee tweepotigen in huis . . . Wat een ramp!!

Kijk . . . één tweepotige in huis is noodzakelijk, want wie anders moet mij mijn kriebels geven, mijn kattenbak verschonen en mijn voer bijvullen? Zelf doe ik dat niet, want daar gebruik ik dus zo’n tweepotig geval voor.
En dan zou je denken dat ik met twee tweepotigen in huis alles dubbelop krijg.
Nou . . . mooi niet!!

Dat met de kriebels zit wel goed, dat krijg ik wel dubbelop, maar de kattenbak en voer blijft het zelfde, daar heb ik dus niks aan.

Voordat ik verder ga met mijn horrorverhaal, zal ik even wat uitleggen . . .
De tweepotige onverlaat, die denkt dat hij mijn baas is, vind het nodig dat Mikey en ik ’s nachts mee gaan naar boven, zodat Scary door de hele huiskamer kan lopen. Ik ben het daar totaal niet mee eens, maar zo lief als ik ben, geef ik die tweepotige dwingeland zijn zin.
Lijdzaam zie ik toe hoe Scary door de huiskamer wandelt, hoe Scary aan mijn eten zit, hoe Scary op het kussen van Mikey mij gaat liggen slapen.
Lijdzaam zie ik toe als die tweepotige slaapwandelaar ’s nachts een keer naar beneden gaat om op zijn bak een plasje te doen. Ik blijf dan netjes op de trap wachten tot hij weer terug is en dan neem ik mijn plek voor de wacht weer in. Oké, als ik wel mee wil wandelen met die tweepotige schuifelaar, word mij op een zeer vervelende manier duidelijk gemaakt dat ik dat niet mag.

Maar goed . . . Nu weer verder met mijn horrorverhaal . . .
De laatste paar dagen was er dus een tweede tweepotige hier in huis. Zij was heel lief en ik had niks te klagen over de kriebels die ik van haar kreeg. Maar ’s nachts ging het fout. Ik dacht bij mij zelf dat zij de regels van die tweepotige slungel niet weet en wilde met haar mee wandelen toen zij naar de bak wilde om een plasje te doen. Nu deed ze niet zo rot tegen mij als die tweepotige brombeer, maar zij maakte mij wel heel erg goed duidelijk dat mijn plek boven was. Ik was helemaal van slag . . .
Zelfs zo erg van slag, dat als ik haar op de dag zag, ik gelijk weer aan haar woorden dacht en ik weer naar boven wilde. Hele dagen ben ik boven gebleven. Ik kwam alleen even naar beneden om naar mijn toilet te gaan en om wat te eten en te drinken.
Soms mocht ik dan niet weer gelijk terug naar boven en benutte ik de tijd die ik dan toch beneden moest blijven om mijn dosis kriebels te krijgen.
En dan is twee van die tweepotigen in huis wel lekker . . .

Maar ik denk dat die tweepotige slungel het niet beviel dat ze hier was, want na een paar dagen bracht hij haar weer weg. Ik denk dat ze nu heel zielig en alleen in het asiel zit . . .
Gelukkig heeft ze wel veel foto’s genomen, zodat de tweepotige slungel en ik samen nog even terug kunnen mijmeren aan haar bezoekje hier.

(klik op de foto voor een vergroting)

 

 

 

Bij de weg . . .
Na een paar dagen lag Scary gewoon weer op de bank. Net alsof die nieuwe tweepotige er niet was. En zij gaf hem veel te veel kriebels. Nu word het voor mij nog moeilijker om Scary op zijn plek -achter de bank- te wijzen.

Nee . . . ik ben blij dat die tweede tweepotige weer weg is, al zal ik wel haar kriebels missen.
Gisterenavond, toen die tweepotige klungel weer thuis kwam van die andere tweepotige naar het asiel brengen, ben ik gelijk weer beneden gekomen en ben op het bankje van Mikey heerlijk gaan slapen. Natuurlijk heb ik af en toe Scary weer even terecht gewezen en hem terug gestuurd naar zijn plekje achter de bank.
Scary word veel te brutaal. Nog even en hij loopt door het hele huis heen . . .

Optaters en oranje tennisballen

Zoals ik in mijn vorige verhaaltje schreef, was op de bank liggen wachten tot Scary op de rugleuning springt niet zo’n geweldig idee. Omdat die tweepotige globetrotter een weekje weg is geweest, kon ik boven eens goed nadenken hoe ik het anders zou kunnen doen.
Al snel had ik iets bedacht, maar ik moest wachten tot die tweepotige klusser weer thuis kwam. Maar mijn geduld werd beloond.

Uiteraard moet ik eerst mijn dosis kriebels, die ik een week heb moeten missen, hebben voor ik mijn plannetje uit ga voeren. Dus de eerste twee dagen kwam ik niet aan mijn plannetje toe, maar gisteren was het zo ver . . .

Ik zie dat Scary achter de bank zit, dus dit is het moment om mijn plannetje ten uitvoer te brengen. Ik spring heel zachtjes op de bank. Via de armleuning -die zover mogelijk bij Scary verdaan is, want anders hoort hij mij- sluip ik naar de rugleuning van de bank. Daar vandaan is het nog maar een klein sprongetje om op het plankje onder het raam te komen. Daar zit ik op mijn gemak te wachten tot Scary op de rugleuning van de bank klimt.
Deze keer zal ik dan hoger zitten dan hij, en niet zoals de vorige keer dat hij hoger zat dan mij, en kan ik zo bovenop hem springen en hem eens een paar flinke krassen op zijn boeventronie te geven. Natuurlijk durft hij nu niet op de rugleuning van de bank te klimmen, dus kan ik er wel rustig bij gaan zitten. Na enige tijd begon ik mijn voorpootjes te voelen en ben ik er maar bij gaan liggen.

En opeens . . .
Is die verschrikkelijke lichtflits er weer . . .
Ik kijk die tweepotige fotograaf eens aan en zie dat hij dat ding in zijn handen heeft die mooie plaatjes van mij neemt. Ik bedenk me dat die tweepotige druilpieper niet zomaar een foto neemt, dus kijk ik eens naar beneden. Scary ligt lekker lui op de rugleuning van de bank.

Alle kattenbakkorrels op een rijtje . . .
Als ik ook even niet oplet, dan zit die vlegel op de rugleuning van de bank. Ik sta heel voorzichtig op en neem mijn springhouding aan om bovenop Scary te springen. Maar nog voor ik kan springen, hoor ik die tweepotige snottebel zijn keel schrapen. En als hij dat doet, dan is het slim om even te kijken. Dat heb ik wel geleerd.
Ik zie die tweepotige pitcher met een oranje tennisbal in zijn handen zitten. En hij heeft een gemene glimlach rond zijn mond. Ik kijk nog eens naar Scary en ik besluit om toch bovenop hem te springen. Maar weer schraapt die tweepotige ballenjongen zijn keel. Nu alleen een heel stuk luider.
Nee . . . Ik spring maar niet op Scary. Ik ga maar weer rustig liggen. Dat zal Scary lief van mij vinden. En ik ben lief . . .

 

 

PS. Ik heb Scary later een paar ferme optaters gegeven, maar helaas geen kras op zijn boeventronie kunnen geven.
Helaas hij bij mij wel . . .
En het was juist allemaal zo mooi genezen . . .